ทุ่มหมดหน้าตัก

ทุ่มหมดหน้าตัก

ผู้ดูแลเฉินเดินมาหยุดหน้าประตูห้องด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “คุณหนูใหญ่ นายท่านส่งข้ามารับท่านกลับจวนขอรับ”

ข้างในห้องเงียบกริบอยู่นาน ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จนกระทั่งผู้ดูแลเฉินกำลังจะยกมือเคาะ ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน

ผู้ดูแลเฉินเห็นขอบตาที่บวมแดงของเฉียวอี้ฮวน มองปราดเดียวก็รู้ว่าร้องไห้มาอย่างหนัก

ไม่ได้เจอกันพักใหญ่ คุณหนูใหญ่ดูซูบเซียวไปถนัดตา

เมื่อก่อนต่อให้นางไม่เจิดจรัสสะดุดตาเท่าคุณหนูรอง แต่ก็จัดว่าหมดจดงดงาม เรียบร้อยอ่อนหวาน

แต่ตอนนี้มองมุมไหนก็มีแต่ความทรุดโทรมอิดโรย ดูป่วยไข้เหมือนคนเพิ่งผ่านโรคร้ายมายังไม่หายดี

“คุณหนูใหญ่ รถม้าจอดรออยู่ข้างนอกแล้วขอรับ นายท่านบอกว่าให้ท่านอยู่คนเดียวที่เรือนพักไม่ปลอดภัย สู้กลับไปพักรักษาตัวที่จวนจะดีกว่า”