ตัดสินคนจากหน้าตาไม่ได้จริง ๆ

ตัดสินคนจากหน้าตาไม่ได้จริง ๆ

“หวะ...หว่านเหยียน เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน”

ถ้าไม่ถูกจับได้ เฉียวชูเสวี่ยคงยังแสร้งทำเป็นสงบนิ่งได้อยู่ แต่ตอนนี้พอเฉียวหว่านเหยียนรู้ทันเข้า นางก็เริ่มใจคอไม่ดีขึ้นมาแล้ว

กลัวเฉียวหว่านเหยียนจะหนีไป กลัวนางจะไปฟ้องลุงใหญ่ และกลัวว่าพี่อวี่จะต้องเอาชีวิตมาทิ้งเพราะเรื่องนี้

โจวอวี่ขมวดคิ้ว “บังอาจ! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาว่าพ่อแม่ข้าแบบนี้ คุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีไร้มารยาทขนาดนี้เชียวหรือ”

เฉียวหว่านเหยียนไม่ได้มองเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ปล่อยให้อาการเต้นแร้งเต้นกาอย่างคนไร้น้ำยาของเขากลายเป็นเรื่องตลกที่ไม่มีใครสนใจ