โจวอวี่ขยิบตา คนโง่รักตัวแค่นี้ อยู่ในกำมือสบาย ๆ ~

โจวอวี่ขยิบตา คนโง่รักตัวแค่นี้ อยู่ในกำมือสบาย ๆ ~

เจียงฉีอวิ๋นเดินเข้าไปแล้ว แต่จิ้งอันโหวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเนิ่นนานไม่ยอมขยับตัว

จนกระทั่งแสงสุดท้ายของตะวันรอนทอดเงาเขาจนยาวเหยียด บ่าวรับใช้ข้างกายที่ยืนจนขาชาหนึบต้องใช้เวลาตั้งนานกว่าจะดีขึ้น ถึงค่อยกล้าเดินเข้าไปถามว่า “ท่านโหว พวกเราเข้าไปกันเถอะขอรับ”

จิ้งอันโหวได้ยินแบบนั้นก็หลับตาลงแล้วพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้าคฤหาสน์ไปด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

“ท่านโหว? ทำไมท่านโหวถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะเจ้าคะ?” โหวฮูหยินที่อยู่ใต้ระเบียงทางเดินเห็นท่านโหวผู้เฒ่าเดินสวนมาจึงเอ่ยถาม

จิ้งอันโหวมองภรรยาตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พูดด้วยถ้อยคำหนักแน่นด้วยความหวังดีว่า “ข้าว่าตอนที่เจ้าลูกเวรของบ้านเราชอบเฉียวอี้ฮวน มันยังดูปกติดีอยู่เลยนะ”