เขาและเขากับเขา

เขาและเขากับเขา

เฮ่อจืออวี่ได้ยิน ได้ยินเสียงเฉียวหว่านเหยียนส่งเสียงฮึออกมาในชั่วพริบตาที่ก้าวพ้นประตูห้องหนังสือไป

เสิ่นเช่อเองก็ได้ยินเหมือนกัน เขาหันกลับไปมององค์รัชทายาทอย่างนึกสนุก พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแข็งค้างและตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด มุมปากก็ผุดรอยยิ้มมีเลศนัยขึ้นมาวูบหนึ่ง

น่าสนุกดีนี่

“ดอกไม้สองฝั่งแม่น้ำฉางชิงช่วงนี้บานสะพรั่งสวยงามมาก ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้พวกเราไปล่องเรือที่แม่น้ำฉางชิงกันดีหรือไม่”

เสียงนั้นค่อย ๆ แผ่วลง เฮ่อจืออวี่หลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ชั่วครู่จึงก้มหน้าอ่านฎีกาในมือต่อ

“เพียะ!”