กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
จงหลงใหลในเสน่ห์ของข้าซะเถอะ ยัยผู้หญิง!
เจียงฉีอวิ๋นถามขึ้นมาว่า “เลี้ยงส่งงั้นเหรอ เจ้าจะกลับแล้วรึ กลับไปก็ดีเหมือนกัน อยู่ในเมืองหลวงเจ้าน่ะเนื้อหอมจนใคร ๆ ก็อยากงาบสักคำ กลับไปเสียได้ก็ดี จะได้ไม่ต้องมีคนคอยแอบย่องเข้าจวนเสนาบดีมางาบเจ้าอยู่ทุกวี่วัน”
อวิ๋นเหิงทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาไปมองเขาสักแวบเดียว
กลับเป็นกัวลี่เฉิงที่ช่วยพูดแก้สถานการณ์ให้ “คุณชายอวิ๋นเป็นคนรักอิสระตามใจตน หากอยากออกจากหุบเขาก็ออกมาได้ตลอดเวลา ขอเพียงปิดบังใบหน้าไว้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครจำได้มารบกวนคุณชายอวิ๋นแล้วเจ้าค่ะ”
อวิ๋นเหิงมองนางแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะสนใจและเห็นพ้องกับคำพูดของนางอยู่ไม่น้อย
ถึงขั้นรู้สึกเหมือนได้ตาสว่างขึ้นมาเลยทีเดียว