รัชทายาทต้องเป็นฝ่ายน้อยใจ

รัชทายาทต้องเป็นฝ่ายน้อยใจ

หลังจากระบายอารมณ์อยู่นาน จนกระทั่งความเจ็บปวดจากบาดแผลไม่รุนแรงเท่าตอนแรกแล้ว นางถึงยอมปล่อยมือจากเฮ่อเยี่ยนหลี่

แต่ชั่วขณะนั้นนางยังไม่ได้ผละออกจากอ้อมอกเขา ใบหน้าดวงน้อยที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาเงยขึ้นมองเขา หัวใจของเฮ่อจืออวี่พลันซัดสาดรุนแรงราวกับเกลียวคลื่นยักษ์ ในใจสับสนว้าวุ่นไปหมด

“ข้ามีเรื่องอยากจะพูด” เสียงสะอื้นเอ่ยขึ้น เฮ่อเยี่ยนหลี่ถึงได้สติกลับมาแล้วปล่อยนาง

เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เงยหน้ามองพลางตั้งใจฟังสิ่งที่นางกำลังจะพูดต่อไปอย่างเงียบสงบ

เฉียวหว่านเหยียนเอ่ยเสียงเบาว่า “ที่ข้าหมดสติไปไม่ใช่เพราะถูกพวกมือสังหารรมควันยาสลบ แต่เป็นซื่อจื่อแห่งซีหลิงที่วางยาข้า เขาเป็นคนเลว เขาคิดจะฆ่าข้า”