พวกนางต่ำช้า สารเลวกันไปหมด

พวกนางต่ำช้า สารเลวกันไปหมด

คืนนั้นฮูหยินจินก็มีไข้สูง แต่เฉียวหว่านเหยียนยังไม่ฟื้นเสียที นางจึงได้แต่นั่งกุมมือลูกสาวไว้ข้างเตียง เฝ้ารอให้นางฟื้นขึ้นมาไม่ยอมห่าง

เสนาบดีเฉียวถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ฮูหยิน ถ้าลูกตื่นขึ้นมาเห็นเจ้าเป็นแบบนี้เข้าก็คงเป็นห่วงเหมือนกัน ข้าพาเจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ หากทางนี้มีเรื่องอะไร ข้าจะรีบมาบอกเจ้าเป็นคนแรกเลย!”

ฮูหยินจินปาดน้ำตา นางมีลูกสาวสุดที่รักอยู่แค่คนเดียว ย่อมสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตัวเองเสียอีก

พอต้องมาเห็นลูกสาวนอนเจ็บปวดทรมานแบบนี้ หัวอกคนเป็นแม่แทบจะแหลกสลาย

เฮ่อเป่าจูจึงบอกว่า “ฮูหยินวางใจเถอะเจ้าค่ะ ถ้าหว่านเหยียนฟื้นขึ้นมา ข้าจะรีบส่งคนไปบอกท่านทันที ข้าจะอยู่เฝ้านางไว้เอง ไม่เป็นอะไรแน่นอนเจ้าค่ะ”