กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้ากับฉีอวิ๋นเป็นสหายกัน
เสิ่นเช่อยิ้มออกมา น้ำเสียงราบเรียบเปิดเผย “เจ้าจะตื่นเต้นไปทำไมกัน ข้ามองนาง ไม่ได้มองฮูหยินของเจ้าเสียหน่อย”
เจียงฉีอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะโต้กลับประโยคนี้อย่างไร
เขาเอียงหน้าหันไปมองเฉียวหว่านเหยียนเล็กน้อย กลับเห็นว่านางวางมือทั้งสองข้างลงบนแขนของเขาแล้วกดลง เผยให้เห็นใบหน้างดงามไร้ที่ตินั้น
“ซื่อจื่อเอาแต่จ้องมองข้าแบบนี้ สร้างความลำบากใจให้ข้ามากแล้วเจ้าค่ะ ข้ากับเสี่ยวโหวเหยียเป็นสหายกัน เขาช่วยข้าพูดก็เป็นเรื่องสมควร ไม่ได้มีเจตนาตื่นเต้นอะไร ซื่อจื่อมองผิดไปหรือไม่เจ้าคะ”
เสิ่นเช่อชะงักไปเล็กน้อย จ้องมองนางอยู่นาน ในที่สุดก็หัวเราะเบา ๆ “เป็นข้าน้อยที่เสียมารยาทแล้ว คุณหนูรองอย่าได้ถือสาเลย”