กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ช่างสุขใจยิ่งนัก
บนชั้นสองของร้านอวิ๋นเจียนเหยียนซื่อ สาวใช้ของบุตรสาวคนโตบ้านรองสกุลเฉียวกำลังยืนเฝ้าอยู่ที่หัวบันได
หน้ากระจกทองแดง โจวอวี่เสียบปิ่นระย้าเตี่ยนชุ่ยเล่มหนึ่งลงบนมวยผมของเฉียวชูเสวี่ย เขามองใบหน้างดงามสะกดสายตาในกระจกทองแดงพลางคลี่ยิ้ม “ชูเสวี่ย เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน”
เฉียวชูเสวี่ยก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน
ไกลออกไป สาวใช้ได้ยินคำหวานเหล่านั้นแล้วในใจก็รู้สึกจนใจยิ่ง ปิ่นระย้าเตี่ยนชุ่ยแบบนี้เป็นเพียงเครื่องประดับปิ่นปักผมธรรมดาที่สุด ยิ่งสตรีวัยเดียวกับคุณหนู ยิ่งไม่มีใครใส่ปิ่นปักผมเตี่ยนชุ่ยที่ดูแก่แบบนี้เลย เมื่อก่อนคุณหนูเองก็ไม่เคยใส่ของพรรค์นี้แท้ ๆ