ฝ่าพระบาทคงไม่ตำหนิหม่อมฉันใช่ไหมเพคะ

ฝ่าพระบาทคงไม่ตำหนิหม่อมฉันใช่ไหมเพคะ

เฉียวหว่านเหยียนไม่ได้พูดอะไร ได้แต่น้ำตาคลอเบ้าแล้วร่วงเผาะลงมาเป็นสาย นางหลุบตาลง ขนตาสั่นไหวน้อย ๆ ในแววตาฉายชัดถึงความน้อยอกน้อยใจและความทุกข์ระทมที่อัดแน่นจนระบายไม่ออก

ต่อให้เป็นคนที่ใจแข็งดั่งเหล็กหินมาเห็นภาพนี้เข้า ก็คงต้องใจอ่อนและอดสงสารจับใจไม่ได้

บนถนนสายยาว คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็อดเหลียวมองไม่ได้

คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ย่อมอดคิดไม่ได้ว่าหญิงงามร้องไห้แบบนี้คงโดนใครรังแกมาแน่ ๆ

เฮ่อจืออวี่พูดเสียงนุ่ม “ข้าง ๆ มีร้านน้ำชา ไปดื่มชาสักถ้วยให้ใจสงบลงหน่อยดีไหม”

เฉียวหว่านเหยียนส่ายหน้าเบา ๆ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาตรงหางตา พอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หางตาก็แดงก่ำไปหมด แถมร้องไห้จนปลายจมูกแดงระเรื่อ