ไอ้ทึ่มนี่เป็นบ้าไปแล้ว

ไอ้ทึ่มนี่เป็นบ้าไปแล้ว

เฉียวหว่านเหยียนมองมือใหญ่ที่จับข้อมือตัวเองอยู่ นางอยากจะดึงกลับ แต่ก็ดึงไม่ออก ซ้ำยังถูกบีบแน่นกว่าเดิม

เฮ่อเยี่ยนหลี่ไม่ได้มองนาง ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นจับจ้องไปที่ลู่จินเหย่ แววตาทั้งเย็นชาทั้งดุดันจนชวนให้ใจสั่น ราวกับหิมะน้ำแข็งแดนเหนือสุดที่ไม่เคยละลายตลอดทั้งปี ไอเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก

ลู่จินเหย่ไม่ได้กลัวแม้แต่น้อย เขาสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรง

เสียงทุ้มต่ำของเฮ่อเยี่ยนหลี่ดังขึ้น “เอามือสกปรกออกไป”

ลู่จินเหย่ยืนตัวตรงสง่างามดั่งต้นสน บนใบหน้าไม่มีความขลาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย เขามีสีหน้าสงบนิ่งและพูดด้วยน้ำเสียงเนิบช้า “ท่านอ๋องมีฐานะสูงส่ง แต่เจ้านายของข้าไม่ใช่ท่าน ย่อมไม่ฟังคำสั่งของท่านอยู่แล้ว”