นางไม่มีทางยั่วยวนเจียงฉีอวิ๋นเด็ดขาด

นางไม่มีทางยั่วยวนเจียงฉีอวิ๋นเด็ดขาด

เจ้าเมืองหลี่เพิ่งจะหันกลับไปด่า พอเงยหน้าขึ้นเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือจิ้งอ๋อง ก็กลืนคำด่าที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากกลับลงคอไปทันที

ตอนที่จิ้งอ๋องเสด็จกลับเมืองหลวงแล้วผ่านทงโจว เขาเป็นคนนำขุนนางในเมืองทงโจวคุกเข่าต้อนรับด้วยตัวเอง มีหรือจะไม่รู้จักเทพแห่งความหายนะองค์นี้

ต่อให้ในใจจะสงสารลูกชายแค่ไหน ตอนนี้ก็รีบทำความเคารพอย่างลนลาน “ข้าราชการผู้น้อยคารวะจิ้งอ๋องฝ่าพระบาท”

ดวงตาคู่งามที่เย็นชาและหยิ่งยโสของเฮ่อเยี่ยนหลี่ไม่ได้แลมองเจ้าเมืองหลี่แม้แต่นิดเดียว สายตาจับจ้องนิ่งอยู่กับไอ้เศษสวะที่นอนกุมท้องทรมานแทบขาดใจอยู่บนพื้นจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

“บังอาจล่วงเกินอ๋องผู้นี้ โทษของมันต้องประหาร”