ตำแหน่งชักจะไม่มั่นคงเสียแล้ว~

ตำแหน่งชักจะไม่มั่นคงเสียแล้ว~

เจียงฉีอวิ๋นเห็นนางเงียบลงกะทันหันก็จนใจอยู่ในอก รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย “ข้า... ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ข้า...”

เฉียวหว่านเหยียนเดินเข้าไปหาเขา เจียงฉีอวิ๋นจึงก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยกับนาง

“เจ้าจะทำอะไรน่ะ?!”

เฉียวหว่านเหยียนเอ่ยเย็นชา “เท้าดีขึ้นหรือยัง”

“หา?” เจียงฉีอวิ๋นยังไม่ทันตั้งตัว พอรู้สึกตัว เท้าอีกข้างที่ยังไม่โดนเหยียบก็ถูกซ้ำเข้าอย่างจัง

ใบหน้าขาวผ่องหล่อเหลาพลันเปลี่ยนเป็นสีตับหมูขึ้นมาบัดดล

สองมือยกขึ้นปิดปาก บังคับตัวเองไม่ให้ร้องลั่นออกมาให้อายขายหน้า

เฮ่อเป่าจูสูดหายใจเข้าลึก โห คุณหนูรองเฉียวคนนี้อยู่ในเมืองหลวงแทบจะเป็นจอมอันธพาลตัวแสบอยู่แล้ว