นางตบข้า เจ้าก็เลยซวยแล้ว

นางตบข้า เจ้าก็เลยซวยแล้ว

จวนจิ่งอ๋อง

โม่เซียวฝนหมึกอยู่ข้างๆ “ท่านอ๋อง ช่วงนี้ท่านจัดการคดีค้าเกลือที่สวีโจวจนซูบผอมลงไปตั้งเยอะ วันนี้ตรงกับเทศกาลฮวาเฉาพอดี ออกไปเดินเล่นพักผ่อนหน่อยดีไหมพ่ะย่ะค่ะ”

เฮ่อเยี่ยนหลี่พลิกเปิดม้วนภาพอักษรในมือโดยไม่ตอบคำ

โม่เซียวเห็นอีกฝ่ายไม่สนใจตน เงียบไปครู่หนึ่งแล้วก็ยกยิ้มอย่างภูมิใจในความฉลาดของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น

“ได้ยินว่าปีนี้ดอกไม้ที่หลังเขาของศาลเจ้าฮวาเสินบานเร็วกว่าปกติ คนไปฉลองเทศกาลฮวาเฉาที่ศาลเจ้าฮวาเสินกันเพียบเลย เมื่อเช้าตอนข้าน้อยไปกรมคลังยังได้ยินมาว่า วันนี้คุณหนูทั้งสองคนของตระกูลเฉียวก็จะไปศาลเจ้าฮวาเสินเหมือนกันนะพ่ะย่ะค่ะ”

เฮ่อเยี่ยนหลี่ช้อนตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง “พูดจาไร้สาระอะไร ฝนหมึกไป!”