เขาคิดจะเด็ดดอกฟ้า

เขาคิดจะเด็ดดอกฟ้า

ความจริงเขาควรจะดูออกตั้งนานแล้ว ติดตรงที่ท่านอ๋องปากแข็งจนเกินเยียวยา ไม่ยอมรับว่าตัวเองน่ะยอมโอนอ่อนตามใจอย่างไร้ขอบเขตขนาดไหน

คำขู่ดุดันพูดออกมาแต่ละคำน่ากลัวเหลือเกิน แต่พอกลับเข้าเมืองหลวงมานานขนาดนี้ คุณหนูรองเฉียวอย่าว่าแต่ผมร่วงสักเส้นเลย ต่อให้นางระเบิดครัวจวนอ๋องทิ้ง ท่านอ๋องก็คงไม่ดุสักคำ

เฮอะๆ ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกท่านอ๋องหรอกนะ แต่ชาตินี้ท่านอ๋องคงต้องยอมจำนนอยู่ในเงื้อมมือของคุณหนูรองเฉียวไปตลอดกาลจริงๆ นั่นแหละ

ไม่เสียแรงที่เขาคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทางฝั่งคุณหนูรองเฉียวอยู่ตลอด

“องครักษ์ลับเห็นรัชทายาทอุ้มคุณหนูรองเฉียวขึ้นรถม้าแล้ว...”

เฮ่อเยี่ยนหลี่ขมวดคิ้วแน่นพลางเอ่ยเสียงทุ้มหนัก “พูดเข้าประเด็น!”

โม่เซียว “...”