สิ่งที่เรียกว่าคำสาบานร้าย

สิ่งที่เรียกว่าคำสาบานร้าย

เฉียวหว่านเหยียนหลุบตามองสีหน้าของเขาที่เงยหน้าสบตานาง “เจ้าคิดว่าถ้ามือข้าฟาดลงบนหน้าเจ้าแล้ว เจ้าจะนอนหลับสบายโดยไม่ต้องรู้สึกผิดในใจแล้วงั้นหรือ คิดคำนวณเข้าข้างตัวเองเก่งเสียจริงนะ”

เจียงฉีอวิ๋นพูดไม่ออก ตอนนี้เขาย่อมรู้ดีว่าการถูกใส่ร้ายมันทรมานใจแค่ไหน

ตนเองแค่ถูกใส่ร้ายไปคืนเดียวก็ทรมานจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ในหัวคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องว่าจะแก้ต่างให้ตัวเองและพิสูจน์ความบริสุทธิ์อย่างไร

ไปซ้อมซือถูเยวี่ยมาสองยกก็ยังไม่หายแค้น แถมพออัดเสร็จกลับยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม

เฉียวหว่านเหยียนถูกใส่ร้ายมานานขนาดนี้ แต่นางกลับไม่เคยมาหาเขาเลยสักครั้ง ในใจนางคงจะยิ่งทรมานกว่านี้แน่