กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ช่างออดอ้อนเหลือเกิน
เฉียวหว่านเหยียนก้มมองท่าทางนิ่งงันของเขา ใบหน้าขนาดฝ่ามือปรากฏรอยยิ้มกระหยิ่มใจโดยไม่คิดจะปิดบังแม้แต่น้อย ท่าทางเชิดหยิ่งประหนึ่งแมวขาวตัวน้อยแสนสง่างาม
นางเอ่ยถามตาหยีว่า “ท่านอ๋อง มือของข้าจับเพลินดีไหมเพคะ”
วินาทีต่อมา เฮ่อเยี่ยนหลี่สะบัดมือของนางออกทันที แล้วเบือนสายตาหนีเพื่อกินข้าวต่อ
เฉียวหว่านเหยียนยื่นมือไปตรงหน้าเขาอีกรอบ “ท่านอ๋อง ยังเจ็บอยู่เลยนะเพคะ น้ำชาร้อนจนมือข้าแดงไปหมดแล้ว ท่านดูสิเพคะ”
เฮ่อเยี่ยนหลี่กวาดสายตาเย็นชามองผ่านรอบหนึ่ง ช่างออดอ้อนทำตัวน่ารักเสียจริง พอให้รอยยิ้มนิดหน่อยก็คิดได้ใจใหญ่ ช่างไร้หัวใจสิ้นดี
“มือเจ้าลวกจนแดงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับอ๋องผู้นี้ด้วย หลบไปเป่าเอาเองที่อื่นไป”