ยืมมือผู้อื่นฆ่าศัตรู

ยืมมือผู้อื่นฆ่าศัตรู

ผ่านไปเกือบครึ่งเดือน ลมหนาวเหน็บเริ่มเบาลง บรรยากาศอึมครึมของฤดูหนาวอันเยียบเย็นค่อย ๆ จางหายไป

ดินที่เคยแข็งเป็นน้ำแข็งเริ่มร่วนซุย ก้อนเมฆลอยละล่องราวกับปุยฝ้าย ฝูงนกอพยพบินกลับมา นกน้อยพากันส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วอยู่บนชายคาจวนเสนาบดี

เที่ยงวันนั้น ที่ลานเรือนของฮูหยินจินมีแขกสูงศักดิ์มาเยือน

ฮูหยินโหวแห่งจวนจิ้งอันโหวแวะมานั่งคุย โดยมีเฉียวหว่านเหยียนคอยนั่งเป็นเพื่อนพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ฟังทั้งสองคนพูดคุยตามมารยาท

“เจ้าช่างสบายใจจริง ๆ มีลูกสาวว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ ข้าเองก็อยากมีลูกสาวบ้าง แต่ไม่มีบุญ เลยได้แต่เจ้าลิงซนมาคนเดียว”

ปากฮูหยินโหวพูดไปอย่างนั้น แต่ทุกถ้อยคำกลับเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูลูกชายของตน