คนอายุสั้น

คนอายุสั้น

ที่บ้านไร่นอกเมือง

อู๋ซื่อนั่งหรี่ตารับไออุ่นสบายใจอยู่ข้างเตาถ่าน พอแว่วเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างนอก สีหน้าก็ฉายแววหงุดหงิดขึ้นมาทันทีก่อนจะลุกเดินออกไปดู

“เที่ยงวันแสกๆ ไม่รู้หรือไงว่าข้ากำลังพักผ่อนอยู่! จะส่งเสียงดังหาอะไรกัน” อู๋ซื่อยังไม่ทันเห็นแม้แต่เงาคนก็อ้าปากด่ากราดนำไปก่อนแล้ว

ภายในเรือนโถง มองผ่านหน้าต่างเห็นเพียงเงาคนตะคุ่มๆ ไม่รู้ว่าสองคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่ และพอได้ยินเสียงก็ไม่มีใครเอ่ยตอบ

อู๋ซื่อยิ่งไม่พอใจ ไฟโทสะพุ่งพรวดขึ้นมาทันที นางสาวเท้าก้าวฉับๆ ตรงไปยังเรือนโถงที่แม่นมทั้งสองคนพักอยู่

“เรียกพวกแกสองตัวโง่เง่าไม่ได้ยินหรือไง พวกแกเก็บข้าวของทำไมกัน”

อู๋ซื่อขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมสองคนนี้ถึงเก็บข้าวของหอบเล็กหอบใหญ่จะไปทำอะไร