กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คุณชายสูงศักดิ์ผู้เย็นชา
ฉางอันบอกว่า “แม่นาง คนเมื่อกี้ก็คือป้าจางที่ข้าเคยเล่าให้ฟังนั่นแหละ ปีนี้นางอายุสี่สิบเก้าแล้ว นางใช้แป้งประทินผิวที่บดมาจากหญ้าผีเสื้อทุกวัน ก็เลยดูอ่อนกว่าวัยไปตั้งเยอะ”
เฉียวหว่านเหยียน “.........”
ผู้หญิงคนเมื่อกี้ดูยังไงก็อายุเต็มที่แค่ยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดไม่ใช่เหรอ นี่อายุสี่สิบเก้าปีแล้วจริงดิ
“ฉางอัน ขายหญ้าผีเสื้อให้ข้าสักหน่อยได้ไหม เท่าไหร่ก็ยอมจ่าย!”
ฉางอันคิดในใจว่า ของพรรค์นี้ในหุบเขาโอสถมีแต่คนรังเกียจแท้ ๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นของล้ำค่าไปเสียได้
“แม่นางตามข้ามาเถอะ”