ผู้สูงส่งยอมก้มหัวให้ความรัก

ผู้สูงส่งยอมก้มหัวให้ความรัก

อวิ๋นเหิงสาวเท้าอย่างเร่งรีบกลับมาถึงเรือนสดับฝน ปิดประตูดังปัง เขายกมือข้างหนึ่งยันกรอบประตูไว้ พลางรับรู้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เขายกมือขึ้นแตะติ่งหูตัวเอง ก็รู้สึกได้เพียงไอร้อนผะผ่าว

เขาเดินเร็ว ๆ ไม่กี่ก้าวไปที่หน้ากระจกทองแดง มองดูผิวขาวของตัวเองในกระจกที่แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จึงรีบยื่นมือมาจับชีพจรให้ตัวเองทันที

ทำไมหัวใจถึงเต้นเร็วขนาดนี้?

ทำไมใบหน้าถึงร้อนผ่าวเหมือนโดนไฟลวกแบบนี้?

ในหัวของอวิ๋นเหิงพลันนึกถึงท่าทางน่าทะนุถนอมของแม่นางคนนั้นในสวนเหมยขึ้นมา เขากุมหน้าอกพลางหายใจกระชั้นขึ้นเล็กน้อย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมถึงเหมือนจะหายใจไม่ออกแบบนี้?

เขาป่วยแล้ว แถมยังป่วยหนักมากด้วย