เบาหน่อยสิ

เบาหน่อยสิ

“กลายเป็นคนโง่เหรอ” คิ้วเรียวงามของเฉียวหว่านเหยียนขมวดมุ่นเล็กน้อย “ไม่ได้ ข้าไม่อยากกลายเป็นคนแบบเจียงฉีอวิ๋นหรอกนะ”

เจียงฉีอวิ๋น “??????”

เขาผ่อนลมหายใจยาว ช่างเถอะ ช่างเถอะ อย่าไปถือสาคนไข้ขึ้นจนสมองเบลอเลย

“นี่ ตอนนี้เจ้าลุกไหวไหม ต้องถอนลูกธนูที่ปักตรงไหล่ออกมาก่อนนะ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่ได้อยู่ดูตะวันวันพรุ่งนี้แน่”

เฉียวหว่านเหยียนปรือตาขึ้นอย่างหมดเรี่ยวแรง เสื้อผ้ายังคงเปียกชุ่ม มีเพียงส่วนที่อังไฟเท่านั้นที่แห้งแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่รู้สึกหนาวเลย ทั้งตัวร้อนรุ่มไปหมดแถมยังเวียนหัวจนมึนตึ้บ

“แล้วถ้าพรุ่งนี้ฟ้าครึ้มล่ะ”

พอนางพูดจบก็ชะงักไปนิดหนึ่ง “เจ็บ... ข้าเจ็บเหลือเกิน”