ร่วงตกหน้าผาทั้งคู่

ร่วงตกหน้าผาทั้งคู่

ไหล่ของเฉียวหว่านเหยียนโดนลูกศรยิงเข้าดอกหนึ่ง ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนทำให้เหงื่อเย็นไหลโซมในชั่วพริบตา ใบหน้าขาวซีดเผือดไปหมด

นางซวนเซจนแทบยืนไม่อยู่ ตอนที่ทุกคนกำลังวิ่งไปหานาง ทันใดนั้นมือสังหารที่ถูกกระบี่จ่อคออยู่ก็ฉวยโอกาสที่ไม่มีใครระวังตัววิ่งพรวดไปหาเฉียวหว่านเหยียน แล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักนางตกหน้าผาไป

เฮ่อจืออวี่รีบพุ่งไปหานางทันที แต่กลับถูกเฉียวอี้ฮวนกอดแน่นขวางทางเอาไว้

รูม่านตาของเฉียวหว่านเหยียนหดวูบ ร่างกายหงายหลังร่วงลงไปอย่างควบคุมไม่ได้ มือพยายามคว้าจับทุกอย่างที่พอจะคว้าได้อย่างสุดชีวิต และรู้สึกเลา ๆ ว่าคว้าจับมือข้างหนึ่งเอาไว้ได้

เฉียวอี้ฮวนร้องลั่น “ฉีอวิ๋น! หว่านเหยียน!”