หว่านเหยียนอย่ากลัว มาอยู่ข้างกายเรา

หว่านเหยียนอย่ากลัว มาอยู่ข้างกายเรา

เบ้าตาของเฉียวหว่านเหยียนแดงก่ำขึ้นมาในชั่วพริบตา น้ำตาที่ไม่เคยไหลกลับเอ่อล้นเต็มเบ้าตาจนภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด

นางลุกขึ้นโถมเข้าใส่อ้อมอกของเฮ่อเยี่ยนหลี่ ความหวาดกลัวจากความน้อยใจและความตกใจกลายเป็นน้ำตา ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสารจับใจ

“ท่านพี่เยี่ยนหลี่...”

สีหน้าของเฮ่อเยี่ยนหลี่ชะงักไปชั่วครู่ ราวกับโดนสะกดตรึงไว้จนไม่ได้ผลักผู้หญิงที่เขาฝันถึงทุกคืนและแค้นเข้ากระดูกดำตลอดห้าปีคนนี้ออกไป

ไอร้อนผ่าวตรงหน้าอกเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของนาง ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของนาง

กลิ่นที่คุ้นเคยเสียจนไม่อาจคุ้นเคยไปมากกว่านี้ เหมือนค่ำคืนมืดมิดที่จู่ๆ ก็พบกับอรุณรุ่ง ในใจรู้สึกสะเทือนอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก