ข้าก็แค่ชอบโกหกนิดๆ หน่อยๆ

ข้าก็แค่ชอบโกหกนิดๆ หน่อยๆ

สีหน้าของลู่จินเหย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนกำลังสงสัยว่าคำพูดนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่

คนของลานประลองอสูรทำเรื่องพรรค์นี้ได้จริงๆ นั่นแหละ แต่พอเห็นสีหน้านางไม่ได้ดูจริงจังแม้แต่น้อย ก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่

เฉียวหว่านเหยียนยิ้มแย้มแจ่มใส พูดอย่างเสียดายแทนว่า “ทำยังไงดีล่ะ ต่อไปเจ้าคงต้องคอยจับตาดูตลอดเวลาแล้วว่าข้ายังอยู่ดีมีสุขไหม ลำบากแย่เลยนะ”

ลู่จินเหย่หรี่ตาลงเล็กน้อย เพิ่มแรงที่มือขึ้นอีกนิด แล้วก็เห็นรอยเลือดสีแดงบาดตาผุดขึ้นมาบนลำคอขาวเนียนบอบบางของนางทันที

“คุณหนู!” บรรดาสาวใช้ร้องตกใจ

ลู่จินเหย่มองไม่เห็นคอของตัวเอง แต่กลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบและความรู้สึกของเลือดที่ซึมออกมา

ถึงกับเป็นเรื่องจริงเสียได้