พี่เขย ข้าหนาวเหลือเกิน

พี่เขย ข้าหนาวเหลือเกิน

ระเบียงทางเดินมืดสนิท ความหนาวเย็นเสียดกระดูกพัดเข้าปะทะ เฉียวหว่านเหยียนมือเท้าเย็นเฉียบ อาศัยแสงสลัวนำทางเดินมุ่งหน้าไปยังบันได

ฝีเท้านางแผ่วเบา มองขั้นบันไดไม่ชัดจึงทำได้เพียงค่อยๆ ก้าวคลำทางลงไปทีละนิด

พอลงมาได้เกินครึ่งทางจนเกือบจะถึงชั้นล่าง จู่ๆ เท้าก็ก้าวพลาดจนเสียหลักถลาไปข้างหน้า

เฉียวหว่านเหยียนสูดลมหายใจเฮือก ในจังหวะที่เกือบจะล้มกระแทกพื้น ก็มีคนมารับร่างนางเอาไว้ได้อย่างมั่นคง เพียงชั่วพริบตา นางก็ถูกอุ้มลงไปวางยืนบนพื้นชั้นหนึ่ง

เฉียวหว่านเหยียนสะดุ้งโหยง เอามือกุมอกด้วยสีหน้าตื่นตระหนกระคนหวาดระแวงพลางถอยหนีไปข้างหลัง พอนางถอยจนชิดผนังถึงได้เอ่ยถามเค้นเสียงสั่น “เจ้าเป็นใครน่ะ”