กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หูหลีเห็นซูซวี่ซวี่ฟื้นขึ้นมาแล้วเช่นกัน จึงส่งเสียงด้วยความยินดีระคนประหลาดใจ
“ซวี่ซวี่ เธอฟื้นแล้ว!”
ซูซวี่ซวี่มองดูในห้องที่มีเพียงหูหลีอยู่ลำพัง เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“พี่ พ่อแม่แล้วก็ชิงอวี๋ล่ะ”
เมื่อเอ่ยถึงชิงอวี๋ แววตาของหูหลีก็ไหววูบ ฝืนยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
“พ่อกับแม่พาชิงอวี๋อยู่ที่ตระกูล เธอเพิ่งฟื้น พักผ่อนสักหน่อยเถอะ ฉันจะไปตามหมอ”
พูดจบหูหลีก็คิดจะลุกออกไป ทว่าถูกซูซวี่ซวี่คว้าตัวไว้ทันควัน ใช้ชีวิตร่วมกันมานานขนาดนี้ สีหน้าที่ผิดปกติของหูหลีเธอจึงมองออกได้ในพริบตา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสียงที่เธอได้ยินเมื่อคืนวาน รวมถึงควันสายนั้น
“พี่! ชิงอวี๋ล่ะ! ชิงอวี๋ของฉันล่ะ!”