กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูซวี่ซวี่จนใจ ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกสิ! เธอไม่ซักไซ้ไล่เลียงต่อแล้ว
“ช่าง ท่านว่าพอถึงเวลาฉันควรเลือกเรียนเอกอะไรกันในมหาวิทยาลัยดีล่ะ”
“เธอยังคิดไม่ตกอีกหรือไง ยังจะมาถามฉันทำไมอีก”
ซูซวี่ซวี่มองดูตาแก่ใจร้ายคนนี้ “ก็ได้! ท่านไม่ยอมพูดอะไรสักอย่าง งั้นฉันก็ไม่พูดแล้วเหมือนกัน”
พูดจบก็นอนแผ่ลงไป หลับตาไม่เอ่ยปากอีก ลุงโม่เอียงศีรษะมอง เห็นแม่หนูคนนี้ล้มตัวลงนอนไม่พูดไม่จาจริง ๆ
ถึงกับโมโหจนหลุดขำออกมา “เฮอะ ยัยแม่หนูนี่ เอาวิธีของฉันมาใช้เล่นงานฉันงั้นสิ!”
ซูซวี่ซวี่ทำสีหน้าเชิดหยิ่ง “ฉันเปล่าสักหน่อย! อุตส่าห์หาเวลาว่างมาเยี่ยมท่านได้ แต่ท่านกลับทำแบบนี้ แล้วฉันจะทำอะไรกันได้ล่ะ”
เมื่อเห็นซูซวี่ซวี่ทำตัวเหมือนเด็กในบ้านตัวเองที่แง่งอนจนไม่ยอมพูดจา ลุงโม่ก็กระแอมไอออกมาเบา ๆ เสียงหนึ่ง