กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูซวี่ซวี่เพิ่งจะก้าวพ้นประตู ก็ถูกฟันขาวจั๊วะแถวนั้นแยงตาเข้าให้
คนตรงหน้าที่ยิ้มแป้นเหมือนคนทึ่มทำไมดูคุ้นตาพิกล พอคิดดูให้ดี อ๋อ นี่ไม่ใช่คนที่พาเธอไปสหกรณ์จัดจำหน่ายตอนที่เพิ่งมาถึงหรอกเหรอ
“เอ๊ะ คุณอาถานให้นายมาส่งฉันเหรอ ลำบากนายวิ่งมาเที่ยวหนึ่งแล้ว”
ชั่วขณะหนึ่งคิดไม่ออกว่าสหายตัวน้อยคนนี้ชื่ออะไร จึงเกาศีรษะอย่างกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย
“เอ่อ คือนายชื่ออะไรนะ ฉันลืมไปหน่อยน่ะ”
ไม่รู้ก็แค่ถามใหม่อีกรอบ ซูซวี่ซวี่ไม่สนแล้วว่าจะน่าอายหรือไม่ จะไม่ให้เรียกชื่อสักคำไปตลอดทางคงไม่ได้หรอกนะ!
“ฮ่า ๆ พี่สะใภ้ ไม่เป็นไรครับ ลืมไปแล้วผมบอกใหม่อีกทีก็สิ้นเรื่อง ทุกคนเรียกผมว่าเสี่ยวเจียง พี่สะใภ้ก็เรียกผมว่าเสี่ยวเจียงเถอะ”