กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อีฝานขึ้นเขาไปแล้ว เธอมาได้จังหวะพอดีเลย มีไก่ป่าให้กินแล้ว”
โอ้โห ของกินบนภูเขาคงจะถูกพานอี้ฝานจับมาจนเกลี้ยงแล้วล่ะมั้ง ซูซวี่ซวี่พยักหน้า
“งั้นฉันก็โชคดีจริง ๆ นั่นแหละ แบบนี้ก็ยังได้เจอกับเขาด้วย”
ทั้งสองคนคุยกันไปคุยกันมา ก็ได้กลิ่นหอมโชยออกมาจากห้องครัว ส่วนเด็กน้อยในอ้อมอกก็เริ่มกรนเบา ๆ ฟู่ว ๆ เสียแล้ว
วางเด็กลงแล้ว พวกเขาสองสามคนก็เตรียมตัวไปกินข้าว
“ซวี่ซวี่ เธอคงยังไม่รู้ล่ะสิ ช่วงที่เธอไม่อยู่นี่ จู๋ชิงถิงข้างบ้านกลับเข้าเมืองไปแล้วนะ ที่บ้านเธอหาเส้นสายให้น่ะ”
ซูซวี่ซวี่ตกใจ หันไปมองอาหลาน “ที่อาอิงพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ พวกเขามีโอกาสได้กลับไปเร็วขนาดนี้เลย?”
“อืมฮึ เธอคิดว่าไงล่ะ!”