กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอนึกถึงตรงนี้ ซูซวี่ซวี่ก็กลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว แล้วยอมลุกจากเตียงแต่โดยดี
พอเปิดประตูออกไปดู แม่เจ้า หูตี๋นั่งนิ่งเงียบอยู่ในลานบ้าน อยู่ห่างจากอาอิงตั้งไกล ทั้งยังไม่พูดไม่จา ชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ดวงตาของหูตี๋ก็เป็นประกาย มองซูซวี่ซวี่ด้วยสายตาเป็นประกายคมกล้า
ซูซวี่ซวี่เดินเข้ามาอย่างขบขัน “ทำไมคุณถึงมาล่ะ”
แววตาของหูตี๋แปรเปลี่ยนเป็นตัดพ้อ “ซวี่ซวี่ พวกเราเป็นคู่บ่าวสาวแท้ ๆ คุณชอบทิ้งฉันแล้วหนีไปอยู่เรื่อย”
พออาอิงได้ยินคำนี้ก็รีบกลับเข้าห้องไปทันที รู้สึกว่าสองคนนี้คงพูดอะไรกันที่ดี ๆ ไม่ออกมาแน่
ซูซวี่ซวี่หน้าแดงเช่นกัน เธอถลึงตาใส่หูตี๋ “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าพรุ่งนี้จะกลับน่ะ”