กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เธอก็สมควรโดนแล้ว ทางบ้านฉันจะมีคุณอาอะไรกันที่ไหนอีกล่ะ ไม่รู้เลยว่าเธอไปเอาคุณอามาจากไหน
คนดีคนเลวยังแยกแยะไม่ออก ฉันถึงว่าไงล่ะว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงมาภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็อยู่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือสบายดีอยู่แล้ว”
ซูซวี่ซวี่อดบ่นพึมพำไม่ได้ อาอิงกับอาหลานจึงเอ่ยรับ “ใช่แล้ว จู่ ๆ เธอจะมาก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังเป็นตัวสร้างปัญหาอีก
ทุกคนในเรือนเยาวชนปัญญาชนต่างแอบคุยกันลับหลังว่า ต้องเป็นเรื่องที่เธอก่อขึ้นมาเองแน่ คำพูดน่าขันอย่างหนาวตายน่ะ ไม่มีใครอยากจะเชื่อหรอก”
ซูซวี่ซวี่ยิ้มบาง ๆ “ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเธอแล้ว เสนียดเปล่า ๆ เมล็ดแตงที่ฉันเพิ่งซื้อมาเมื่อกี้อยู่ไหนล่ะ