กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เว่ยฉางหลินโบกมือ ที่นี่ก็เหมือนบ้านตัวเอง เขาไม่มีเวลามาคอยต้อนรับ ของพวกนี้เขาต้องลงมือจัดการด้วยตัวเอง
“ได้ เธอรีบกลับไปก่อน เสี่ยวหลี่ ไปส่งซวี่ซวี่กลับ ชิงเสวียน พวกนายสองสามคนไปด้วยกัน คุ้มกันของพวกนี้ไปกับฉัน”
เมื่อจัดแจงเรียบร้อย ซูซวี่ซวี่ก็เอ่ยกับทุกคนว่า “ตกลงค่ะ ฉันกลับก่อนนะ พวกคุณระวังตัวกันด้วยล่ะ”
พูดจบก็ขึ้นรถ หลี่เจี้ยนรีบขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว
หลี่เจี้ยนเป็นคนคุยเก่ง ทั้งสองคนจึงไม่รู้สึกเบื่อเลย เที่ยงวันของวันรุ่งขึ้น ซูซวี่ซวี่ก็เดินทางมาถึงตำบล
เมื่อมองดูหิมะที่สูงระดับหัวเข่า ซูซวี่ซวี่ก็รู้ว่ารถเข้าไปไม่ได้ จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
“พี่หลี่ ฉันเดินกลับเองได้ ลำบากพี่แล้วนะ!”