ตอนที่ 96 ป้ายหมายเลข

พานอี้ฝานก็รีบเอ่ยปากขึ้นเช่นกัน “แล้วฉันล่ะ”

คนทั้งหลายเหลือบมองพานอี้ฝานแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยออกมาอย่างรู้ใจกันยิ่ง “ออกปากไงล่ะ”

พอพูดจบก็สบตากันแล้วหลุดหัวเราะออกมา ชั่วพริบตานั้นห้องครัวก็อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอันรื่นเริง รอยยิ้มบนใบหน้าของซูซวี่ซวี่พลอยจริงใจขึ้นมาหลายส่วน

ดีจริง ๆ เลย เพื่อนสนิทไม่กี่คน ยามมีเรื่องก็ยุ่งกับงาน ยามว่างก็มากินข้าวทำอาหารด้วยกัน ช่างผ่อนคลายและเปี่ยมสุขเหลือเกิน

ทั้งหมดกินข้าวกันอย่างมีความสุขจนเสร็จ พานอี้ฝานก็กลับไปพักผ่อน ซูซวี่ซวี่กลับมาที่ห้อง นั่งอยู่บนเตียงเตาครู่หนึ่งถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

กล่องใบเล็กที่อาจารย์ของเธอให้มา กำชับไว้ว่าให้เธอกลับมาแล้วค่อยเปิด ต่อให้ซูซวี่ซวี่จะอยากรู้อยากเห็นเพียงใด ก็ยังคงรอมาจนถึงตอนนี้