เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาขั้นสูง
คฤหาสน์ตระกูลลั่ว ห้องของประมุขตระกูล
"ท่านพ่อ ท่านถึงกับเรียกประชุมผู้อาวุโสเพื่อหยางฝานเชียวหรือ ท่านเสียสติไปแล้วหรือไง" ลั่วปิงเอ่ยถามอย่างคาดคั้น
"ข้าเป็นประมุขตระกูลลั่ว ย่อมต้องจัดสรรทรัพยากรให้แก่ทายาทที่มีความโดดเด่นเป็นธรรมดา"
"เขาน่ะหรือโดดเด่น หากไม่ได้ลูกสาวตัวโง่งมของท่านคอยช่วยเหลือ ป่านนี้เขาจะรอดชีวิตออกมาได้หรือ" ลั่วปิงเดือดดาล นางไม่อาจเข้าใจความคิดของบิดาได้เลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นบุตรสาวเถียงกลับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ลั่วไห่ก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่ชั่วขณะและหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น
"ท่านหัวเราะอะไร มันน่าขำขนาดนั้นเลยหรือ"
"ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าลูกสาวของพ่อกำลังโมโหจัดจริงๆ ไอ้เด็กเวรนั่นมันน่าชังนัก" ลั่วไห่กล่าวพลางกลั้นยิ้ม
"เจ้าสารเลวหยางฝานนั่นปั่นหัวพวกเราจนเป็นตัวตลก ท่านไม่ช่วยระบายโทสะให้ลูกสาวก็ช่างเถอะ แต่กลับยังทุ่มทรัพยากรให้เขามากขึ้นอีก ข้า..."