กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อึก~”
หลี่เต้าเสวียนกลืนน้ำลาย
งานอดิเรกของเขามีเยอะไปหน่อย
เขาจ้องลู่เสวี่ยฉีตาวาววับ
“ท่านพี่...อย่าทำแบบนี้...ข้ากลัว...”
ลู่เสวี่ยฉีไม่คิดว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวจะกระตุ้นหลี่เต้าเสวียนได้ถึงขนาดนี้ นางยังไม่ทันหายจากความบ้าคลั่งเมื่อวานเลย
ถ้าถูกเล่นแบบนั้นอีกครั้งจะเป็นเช่นไร ไม่ต้องพูดถึงร่างกาย แค่จิตใจก็พังไปแล้ว
“คำที่พูดออกมาแล้ว ห้ามกลับคำนะ เรากลับไปเริ่มกันเดี๋ยวนี้เลย...”
ลู่เสวี่ยฉีเงยหน้ามองท้องฟ้า นี่เพิ่งเที่ยงวันเองนะ! ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่น
“ไม่ได้ ๆ! เร็วเกินไป!”