กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“การประลองครั้งนี้กลับมีคู่ต่อสู้ที่น่าสนใจคนหนึ่ง ปล่อยให้ข้าไปลองฝีมือเขาหน่อย”
เงาร่างหนึ่งบนอัฒจันทร์พึมพำประโยคหนึ่ง ไม่ฟังคำห้ามปรามของคนที่มาด้วยกันข้าง ๆ ก้าวขึ้นเวทีก่อนคนอื่นหนึ่งก้าว
“เจ้าชื่อลู่หยุนใช่ไหม จงภูมิใจที่ได้พ่ายแพ้ต่อมือข้าเถิด นี่คือเกียรติของเจ้า”
หวังเคอทำหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ลู่หยุนกระตุกมุมปาก ลูกหลานตระกูลใหญ่หยิ่งยโสกันขนาดนี้เลยหรือ
“เกรงว่าจะมีบางคนแพ้ไม่เป็นแล้วเรียกผู้ใหญ่มาสินะ”
ลู่หยุนพูดเป็นนัย
“เหอ ๆ ปากดี ชอบเอาความเก่งทางปากเข้าสู้ หรือคิดว่ามีผู้ศรัทธาแค่สิบล้านก็จะจัดการข้าได้ง่าย ๆ งั้นหรือ?”
สีหน้าหวังเคอหมองลง สิ่งที่เขารังเกียจที่สุดคือการที่คนอื่นเอาเรื่องชาติกำเนิดของเขามาพูด