บทที่ 106: ข้ออ้าง

บทที่ 106: ข้ออ้าง

เสิ่นหานซวงย่อตัวลงใต้ผนังน้ำแข็ง ใช้ปลายนิ้วแตะความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ แล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

นางลุกขึ้นยืน กวาดตามองพายุหิมะที่ปกคลุมรอบด้าน “เขาอุ้มคนธรรมดาอยู่ ไปได้ไม่ไกลหรอก บนหิมะไม่มีรอยเท้าใหม่ น่าจะยังอยู่แถวนี้”

ฉู่อวี้สูดจมูก หูขาวทั้งสองข้างหันไปทางหนึ่งท่ามกลางพายุหิมะ ส่วนหางก็ชูขึ้นโดยไม่รู้ตัว