บทที่ 105: ร่วมทางเป็นกลุ่ม

บทที่ 105: ร่วมทางเป็นกลุ่ม

ลู่จือเวยใช้กิ่งไม้พยุงตัว ขยับริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าของเสิ่นหานซวง ก็กลืนคำพูดกลับลงไป

เสิ่นหานซวงไม่ได้รับคำซ่งหย่วน เงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ไปหาเขาหรือ? เขาอาจไม่ยอมร่วมทางกับพวกเรา”

นางนึกถึงวันนั้นที่ปากทางเข้าแดนลับ เฉินเยี่ยนฝานเห็นนางกับลู่จือเวยแล้วไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง ก่อนอุ้มคนจากไป