บทที่ 67: ไม่รักข้าแล้ว

บทที่ 67: ไม่รักข้าแล้ว

เมื่อซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานถูกยกขึ้นโต๊ะ อวี้เฉินเสวี่ยก็นอนฟุบอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเล็ก ปลายคางวางบนหลังมือ ตะเกียบพาดอยู่ข้างชามโดยที่ยังไม่ได้แตะต้องแม้แต่น้อย

เฉินเยี่ยนฝานเลื่อนจานไปตรงหน้านาง ซี่โครงหมูเคลือบด้วยซอสสีอำพัน เม็ดงาส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางความมันวาวของน้ำมัน

นางเหลือบมองแล้วเบือนหน้าหนี

“กินสักคำ” เขาคีบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่งขึ้นมา เป่าให้คลายร้อนแล้วส่งไปจ่อริมฝีปากนาง

อวี้เฉินเสวี่ยส่ายหน้า เม้มปากเป็นเส้นตรง