บทที่ 66: สหาย

บทที่ 66: สหาย

“ไม่มี!” เฉินเยี่ยนฝานยกมือทั้งสองข้างขึ้น สีหน้าไร้เดียงสา “เมื่อครู่ข้าเพิ่งพบสหายสองคน พวกเขาเป็นคนให้มา”

“คนขี้เหนียวอย่างเจ้ายังมีสหายด้วยหรือ?” ความสงสัยของอวี้เฉินเสวี่ยยิ่งทวีขึ้น นางเอียงศีรษะพินิจสีหน้าของเขา พยายามค้นหาร่องรอยความรู้สึกผิดแม้เพียงเสี้ยวเดียว “แล้วพวกเขาอยู่ที่ใด?”

“ไปแล้ว” ตอนเฉินเยี่ยนฝานกล่าวสองคำนี้ แววตาของเขาเปิดเผยไร้พิรุธ ทั้งยังหันศีรษะไปมองทางปากตรอก ราวกับกำลังส่งใครบางคนอยู่