บทที่ 31: เมืองอัสดงเรืองรอง

บทที่ 31: เมืองอัสดงเรืองรอง

เรือมุ่งลงใต้ เส้นทางทางน้ำทอดยาวไกล ภูเขาเขียวสองฝั่งค่อยๆ ถอยห่างออกไป หมอกยามเช้ายังสลายไม่หมด บนผิวน้ำมีไอขาวบางๆ ลอยอยู่ชั้นหนึ่ง

ผู้คุมเรือเป็นนายท้ายเรือเฒ่าผมขาวแซมเทา แซ่หยู เขาสัญจรอยู่บนสายน้ำแห่งนี้มานานกว่าสามสิบปี ผู้คนเช่นใดบ้างที่ยังไม่เคยพบเห็น

นายท้ายเรือเฒ่าหยูใช้ไม้ไผ่ถ่อเรือ พลางหันกลับไปมองคนสองคนที่ขดตัวอยู่ตรงมุมเรือ ก่อนอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “เจ้าหนุ่ม ข้าเห็นแม่นางในอ้อมกอดของเจ้าป่วยหนักไม่น้อย ใบหน้าซีดราวกระดาษ ริมฝีปากก็แห้งผาก เหตุใดเจ้าจึงไม่ป้อนน้ำให้นางสักหน่อยเล่า?”