เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 596 บันทึกคนจับงู
จักรพรรดิจิ่วโยวเนื้อตัวสั่นเทา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่ใหญ่หยาง เหมือนหรือไม่? เหมือนหรือไม่?"
สายตาของจักรพรรดิหยางหลงจับจ้องเขม็งไปที่ร่างของคนที่กำลังพูดผู้นั้น หัวใจกระตุกเกร็ง มิได้เอ่ยคำใดออกมา
พลันเห็นบุรุษในชุดสีเขียวผู้นั้นรวบรวมเซียนหลายคน ตั้งลังถึงนึ่งขึ้นที่ท่าเรือข้ามฟาก กำลังนึ่งหมั่นโถว ควันร้อนพวยพุ่งตลบอบอวล เปี่ยมด้วยบรรยากาศแห่งกลิ่นอายควันไฟของโลกมนุษย์
เซียนหลายคนเหล่านั้นต่างถือหมั่นโถวไว้คนละลูก ชะเง้อคอรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ รอคอยให้สวี่อิ้งและจักรพรรดิฉางเซิงประลองตัดสินเป็นตาย เพื่อจะได้นำหมั่นโถวไปจิ้มเลือดจากขั้วหัวใจกิน
จักรพรรดิไท่เซียวผมขาวสั่นระริก กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน "เหมือน ช่างเหมือนเหลือเกิน... แต่ย่อมมิใช่เขาอย่างแน่นอน..."
จักรพรรดิเชวี่ยหลินหัวเราะคิกคัก "ย่อมมิใช่เขาแน่นอน เขาตายไปเกือบหกแสนปีแล้ว! นิมิตมรรคของเขายังคงลอยอยู่ในแดนไท่ซวี..."
จักรพรรดิหยางหลงอ้าปาก ทว่าลำคอกลับแห้งผากยิ่งนัก จนแทบจะเปล่งเสียงไม่ออก "ทะ... แค่ก ทุกคนอย่าได้ตื่นตระหนก ต่อให้เขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ ก็ยังมีเซิ่งจุนอยู่ เจ้าหมอนี่ก็แค่คนที่หน้าตาเหมือนเขาเท่านั้น พวกเราอย่าได้ทำให้ตนเองตกใจกลัวไปเอง"
มหาจักรพรรดิทั้งแปดต่างพยายามสะกดอารมณ์ให้มั่นคง ทว่าบุรุษหนุ่มผู้ขายหมั่นโถวจิ้มเลือดคนผู้นั้นกลับมีใบหน้าเหมือนกับบุคคลผู้มิอาจเอ่ยถึงคนนั้นมากเกินไป ทำให้หัวใจของพวกเขากระสับกระส่ายเต้นไม่เป็นส่ำ