เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 592 ละทิ้งความชั่วหันสู่ความดี
นักพรตอวี้ซวีนั่งอยู่บนผากิเลน พลันได้ยินเสียงลอยตามสายลมพัดเข้าสู่หูของพระองค์จากในวังอวี้ซวีเป็นระยะๆ
"...สวี่อิ้ง สาเหตุที่ข้ายังไม่ยอมลงมือกับเจ้า ก็เพื่อรอให้เจ้าบำเพ็ญลานธรรมจนสำเร็จ! ถึงเวลานั้นเมื่อลานธรรมของเจ้าและข้าประสานรวมเป็นหนึ่ง ก็จะเป็นเวลาที่ข้าแย่งชิงร่าง ยึดครองร่างเนื้อของเจ้า!"
"...ทั่วทั้งร่างของเจ้าล้วนเป็นของข้า เจ้าจะมายึดครองร่างเนื้อของข้าได้อย่างไร? สหายเต๋าเซียวอย่าได้หลงผิดมัวเมาไปเลย!"
"...เพื่อการฟื้นคืนชีพ ข้าเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนานแล้ว! ในเมื่อถูกเจ้าล่วงรู้เข้า เช่นนั้นก็แย่งชิงร่างของเจ้าเสียก่อนเลยก็แล้วกัน! หมื่นลักษณ์ตาข่ายฟ้า!"
จากนั้นก็เป็นเสียงวิชามรรคและอภินิหารปะทุระเบิดขึ้น ผ่านไปไม่นาน เสียงอันตื่นเต้นยินดีของเซียวหลันซานก็แว่วมา "สวี่อิ้ง เจ้าก็มีฝีมือเพียงแค่นี้เอง สู้ให้เจ้าตายด้วยน้ำมือของข้า ยังดีกว่าตายด้วยน้ำมือของจักรพรรดิฉางเซิงเป็นไหนๆ!"
"เพียะ!"
ทุกสิ่งพลันหวนคืนสู่ความเงียบสงัด
นักพรตอวี้ซวีเหลียวหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง พลันเห็นว่าในวังอวี้ซวี ลานธรรมต้าหลัวถูกการต่อสู้นี้กระหน่ำซัดจนแหลกพังยับเยิน รูพรุนนับพันโพรงนับหมื่น พลังรบของสองยอดฝีมือเซียวหลันซานและสวี่อิ้งช่างไม่ธรรมดาจริงๆ
"หากต่อสู้กันข้างนอก เกรงว่าแม้แต่ลานธรรมของข้าก็คงถูกซัดจนพังทลายไปด้วยเป็นแน่"