เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 590 สวี่จิ้งบิดาข้า มีลักษณะแห่งจักรพรรดิเซียน
ร่างที่ก้าวออกมาจากแสงเงาคือสวี่อิ้งอย่างแท้จริง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความขบขันใดๆ ทอดสายตาจับจ้องไปที่ร่างของจักรพรรดิฉางเซิง
"ตี้จวิน?"
มหาจักรพรรดิทั้งแปดต่างอุทานด้วยความตกตะลึง บ้างหันไปมองจักรพรรดิฉางเซิงด้วยความเคลือบแคลงสงสัย บ้างตวาดถามสวี่อิ้งว่าอย่าได้พูดจาเหลวไหล บ้างก็ตวาดถามสวี่อิ้งว่าบุกรุกเข้ามาในต้งยวนจื้อจุนได้อย่างไร ชั่วขณะหนึ่งเสียงเซ็งแซ่อึกทึก คึกคักเป็นอย่างยิ่ง
สีหน้าของจักรพรรดิฉางเซิงยังคงสงบนิ่ง เด็กหนุ่มผมขาวแม้จะมีความลนลานอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ทว่าก็ยังคงสุขุมเยือกเย็นดังเดิม
สวี่อิ้งยืนอยู่ตรงข้ามเขา ก็ยังคงเปี่ยมด้วยความสงบนิ่งเช่นกัน
จู่ๆ จักรพรรดิหยางหลงก็กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หยุดเอะอะโวยวายกันได้แล้ว! ปัญหาต้องแก้ทีละเรื่อง! สวี่อิ้ง เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?"
สวี่อิ้งเหลือบมองพวกเขาแวบหนึ่ง แย้มยิ้มพลางกล่าว "ผนึกของพวกท่านเก้าจักรพรรดิข้าเคยเห็นมาหมดแล้ว แม้ว่าจะยังไขไม่ออก ทว่าการเข้าๆ ออกๆ ก็มิได้ลำบากยากเย็นเท่าใดนัก แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องขอบพระคุณการเคี่ยวกรำสั่งสอนของตี้จวิน หากไม่มีการทรมานอันยาวนานถึงสี่หมื่นแปดพันปีของเขา ความเข้าใจในมรรคาแห่งผนึกของข้าก็คงไม่มาถึงระดับนี้"
จักรพรรดิหยางหลง จักรพรรดิไท่เซียว และคนอื่นๆ ต่างพากันขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจกับคำตอบนี้ของเขาเท่าใดนัก