เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 572 ยอดฝีมือยุคก่อนประวัติศาสตร์
ร่างจริงของจู่เสินคือหยวนเสินกำเนิดแต่แรกที่ก่อตัวจากแสงวิญญาณอมตะ ทว่าสังขารของบรรพชนไกลโพ้นเผ่ามังกรก็ฝึกฝนจนถึงระดับย้อนคืนสู่กำเนิดแต่แรก สังขารแปรเปลี่ยนเป็นแสงวิญญาณอมตะเช่นกัน
หากเปลี่ยนเป็นยามที่แดนมนุษย์ยังมิถูกทำลาย การข้ามแม่น้ำของจู่เสินย่อมง่ายดายยิ่ง เพียงก้าวเท้าก็ข้ามพ้น ทว่ายามนี้แดนมนุษย์และแดนเทียนเซียนถูกทำลาย ตบะและความแข็งแกร่งของพระองค์จึงสูญเสียไปถึงหกเจ็ดส่วนในทันที
กอปรกับในอดีตพวกนักพรตชิงเสวียนหวาดระแวงพระองค์ กังวลว่ายามกำจัดโฮ่วจู่จื่อเวยพระองค์จะเข้าแทรกแซง จึงได้วางแผนลอบกัดพระองค์ก่อน ทำร้ายพระองค์จนบาดเจ็บสาหัส ตราบจนบัดนี้บาดแผลก็ยังมิทันหายดี
คราวนี้พลัดตกลงสู่แม่น้ำยาวแห่งแสงวิญญาณ ทำเอากระดูกแก่ๆ ของพระองค์เหน็ดเหนื่อยสาหัส เรียกได้ว่าแผลเก่าบวกแผลใหม่ สภาพการณ์ย่ำแย่อย่างยิ่ง
“จู่เสินคงไม่ปัสสาวะเป็นเลือดอีกนะ” ระฆังใหญ่เอ่ยอย่างเป็นกังวล
จู่เสินกล่าว “พวกเจ้าจงรออยู่ที่นี่ก่อน อย่าได้เพ่นพ่าน ข้าไปครู่เดียวก็กลับ”
พระองค์ก้าวเดินเข้าสู่ความมืดมิด ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงสาดสายซ่าๆ ก็แว่วมา
ระฆังใหญ่และมังกรยักษ์ยิ่งรู้สึกกังวลทวีคูณ
ระฆังมังกรลอยขึ้น มองไปยังความมืดมิดของแดนมนุษย์ เห็นเพียงทั่วทั้งแดนมนุษย์ถูกความมืดมิดปกคลุม มิอาจมองทะลุความมืดมิดได้