เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 571 ตีจนกลมกลืน
ถงห่าวได้ฟังดังนั้น อดมิได้ที่จะเผยสีหน้ายินดี
นกกระเรียนเซียนเห็นดังนั้น จงอยปากยาวปักอยู่ด้านข้าง กระซิบเสียงเบาว่า “เช่นนั้นข้าก็เข้าใกล้ตำแหน่งผู้แทนเต๋าจู่อีกก้าวหนึ่งแล้ว”
สวี่อิ้งมาถึงรอยต่อระหว่างแสงสว่างกับความมืดมิด รู้ดีว่าตนเองเป็นกายเต๋า จำต้องสะกดกลิ่นอายสวรรค์วิถีของตนไว้ จึงจะเข้าไปข้างในได้ มิเช่นนั้นย่อมต้องเผชิญกับการขัดขวางของจั้ง
เขาขับเคลื่อนกายทองไร้รั่ว อย่าว่าแต่กลิ่นอายสวรรค์วิถีจะมิอาจเล็ดลอดออกไปได้เลย แม้กระทั่งไอเน่าเปื่อยผุพังในความมืดมิดก็ยังยากจะชอนไชเข้าสู่ร่างกายของเขาได้!
กายทองไร้รั่วแบ่งออกเป็นการลงกลอนภายในและการลงกลอนภายนอก การลงกลอนภายในคือการปิดผนึกตนเอง ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างตลอดจนพลังชีวิตของตนมิรั่วไหลออกไป ไม่แก่เฒ่าไม่ตายตก ส่วนการลงกลอนภายนอกคือการก่อร่างเป็นปราการปิดกั้นภายนอก ทุกสิ่งภายนอกมิอาจรุกราน เข้าถึงระดับหมื่นวิชาไร้แปดเปื้อน!
นักพรตอู้คงก็เพราะบุกเบิกวิชานี้ จึงสามารถรักษาตนเองไว้ได้เบื้องหน้ารอยแยกใหญ่แห่งไท่ซ่างต้งยวน นั่งบำเพ็ญเนิ่นนานถึงหกเจ็ดแสนปีโดยไม่ตายตก
ความสำเร็จของสวี่อิ้งแม้จะเทียบกับนักพรตอู้คงมิได้ ทว่าหลังจากผ่านการถูกซ้อมตีมามากมายและผ่านการเคี่ยวกรำจากอัสนีเคราะห์จื่อเซียว ความสำเร็จในกายทองไร้รั่วของเขา ก็ไล่ตามหลังนักพรตอู้คงในยามที่ยังมิได้ก้าวเข้าสู่ไท่ซ่างต้งยวนติดๆ
เขาก้าวเดินเข้าสู่ความมืดมิด มิได้ทำให้ผู้ใดตื่นตกใจ ประหนึ่งภูตพรายที่ไร้ตัวตนเนื้อแท้ ทะลวงผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย