เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 569 ศิลาเขียวเยือน ฟ้าดินถล่ม
สวี่อิ้งยืนอยู่เบื้องหน้าภาพวาดสุดท้าย เนิ่นนานมิตรัสสิ่งใด
ศิลาเขียวก้อนนี้พุ่งผ่านแดนเทียนเซียนที่ตั้งแห่งหลงถิง ก่อให้เกิดภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เพียงแต่ภาพวาดฝาผนังนี้ถ่ายทอดไว้เพียงสภาพที่เจ้าของสุสานพบเห็น การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แห่งหลงถิงเป็นเพียงยอดเขาน้ำแข็งเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น
แดนตี้เซียนก็มีศิลาเขียวก้อนหนึ่ง ทว่าในปลายยุคบรรพกาล ก่อนที่แดนตี้เซียนจะเกิดความผันแปรครั้งใหญ่ ศิลาเขียวก้อนนั้นก็ได้โบยบินจากไปแล้ว
ผู้ที่จากไปพร้อมกับศิลาเขียวก้อนนั้น ยังมีเหล่าเต๋าจู่แห่งสำนักเต๋าใหญ่ต่างๆ ตลอดจนพระพุทธองค์และเหล่าพุทธะบนเขาซวีหมี
หลังศิลาเขียวบินจากไปมินาน ก็ปะทุเสียงเต๋าคร่ำครวญ ทำลายล้างเซียนถิงแห่งยุคบรรพกาลจนสิ้นซาก!
ยุคบรรพกาล ยุคหลงถิง ล้วนพังพินาศในภัยพิบัติที่ศิลาเขียวก่อขึ้น เพียงแต่ ครั้งหนึ่งศิลาเขียวบินมา อีกครั้งหนึ่งศิลาเขียวบินไป
สวี่อิ้งท่องพึมพำเสียงแผ่วเบา “ศิลาเขียวบินลับ ฟากฝั่งเวิ้งว้าง ฝันอายุวัฒนะสะบั้น ทิ้งภัยพิบัติไร้สิ้นสุด...”
ยามนี้เมื่อเขากล่าวถ้อยคำนี้ซ้ำอีกครั้ง ความสะเทือนใจยิ่งทวีขึ้นอีกส่วน
หลิวก้วนอียืนอยู่ข้างกายเขา กล่าวว่า “ศิลาเขียวเยือน ฟ้าดินถล่ม สามภพแยก เผ่ามังกรไร้ผู้ครอบครอง”