เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 568 มหาพรั่นพรึงแห่งแดนมนุษย์
สวี่อิ้งขอคำชี้แนะด้วยความถ่อมตน “พี่เต๋า แดนมนุษย์มีสิ่งใดน่าพรั่นพรึงหรือ”
“ตามข้ามา”
หลิวก้วนอีลอยร่างขึ้นอย่างแผ่วพลิ้ว “ข้าจะพายี่ไปประจักษ์ความน่าพรั่นพรึงของแดนมนุษย์สักครา”
ใต้เท้าสวี่อิ้งกำเนิดเมฆมงคลขึ้นเอง ลอยตามหลังหลิวก้วนอีไป
ในใจเขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง หลิวก้วนอีเห็นได้ชัดว่ามิได้เชี่ยวชาญสวรรค์วิถีแห่งแดนมนุษย์ เช่นนั้นเขาใช้วิชาเต๋าและอภิญญาในแดนมนุษย์ได้อย่างไร
ก่อนที่สวี่อิ้งจะมาถึง สวรรค์วิถีแห่งแดนมนุษย์อ่อนแอยิ่ง พื้นที่ส่วนใหญ่ไร้ซึ่งสวรรค์วิถี ตามหลักการแล้วย่อมมิอาจใช้วิชาเต๋าและอภิญญาได้ ดั่งเช่นยามที่สวี่อิ้งมาถึงที่นี่ นอกจากวิถียุทธ์และสะพานเทพไท่อีแล้ว วิชาเต๋าและอภิญญาอื่นๆ ล้วนจมดิ่งสู่ความสงบนิ่ง
เขาผสานรวมเข้ากับมหาเต๋าฟ้าดินของที่นี่ ภายหลังจึงสามารถใช้วิชาเต๋าได้
ทว่าหลิวก้วนอีเห็นได้ชัดว่ามิได้ซ่อมแซมสวรรค์วิถีแห่งแดนมนุษย์ และมิเคยผสานรวมกับสวรรค์วิถี การที่เขาใช้วิชาเต๋าและอภิญญาได้มีเพียงคำอธิบายเดียว
‘ตบะและความแข็งแกร่งของเขาสูงล้ำเกินไป จนก่อกำเนิดเป็นหนึ่งพิภพด้วยตนเอง!’ สวี่อิ้งคิดในใจ