เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 547 สามยอดคนชิงสมบัติ
ตำหนักเซิงหลง
เงาร่างอันอ้อนแอ้นอรชรร่างแล้วร่างเล่าเคลื่อนไหวสลับซับซ้อนในวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามังกรแห่งนี้ ชายแขนเสื้อยาวสะบัดพลิ้ว เสียงตวาดแผ่วหวานดุดันดังก้อง แขนหยกและแขนเสื้อหอมกรุ่นทอดกายระเกะระกะ ชายกระโปรงผ้าแพรและเอวบางระหงร่วมร่ายรำไปพร้อมกัน
ทว่าแม้ฉากภาพนี้จะเย้ายวนตระการตา ไอดาบสังหารกลับหนาวเหน็บเสียดกระดูกยิ่งยวด เพียงชั่วพริบตาเดียว เหล่าเซียนในตำหนักเซิงหลงต่างล้มระเนระนาด ถูกเหล่าสตรีสังหารจนสิ้น!
"ศิษย์พี่จี สมบัติในที่แห่งนี้มีเพียงท่านเท่านั้นจึงจะสามารถหยิบฉวยมาได้"
บรรดาสตรีต่างเก็บสมบัติวิเศษ สลายอภินิหาร หลิ่วหรูอี้เอ่ยกับโจวเทียนจื่อ "ขอเชิญศิษย์พี่ปลดสมบัตินี้ลงมาเถิดเจ้าค่ะ"
สมบัติที่นางเอ่ยถึง คือกระจกใสบานหนึ่งที่ลอยเคว้งอยู่เหนือแท่นบูชาในตำหนักเซิงหลง กระจกส่องประกายสว่างไสวเจิดจรัส แม้กาลเวลาจะล่วงเลยมานับพันหมื่นปี ก็ยังคงสะท้อนเงาผู้คนได้อย่างชัดเจน
ผิวหน้ากระจกหมุนวนอย่างสงบนิ่ง ด้านหลังกระจกสลักลวดลายมังกร กึ่งกลางลวดลายมังกรเป็นห่วงจับรูปมังกร ปรากฏในลักษณะมังกรห้าตัวเกี่ยวประสานกัน สะดวกแก่การถือจับ
เพียงแต่กระจกบานนี้ใหญ่โตยิ่งนัก มีความสูงและกว้างถึงสามจั้ง มิเหมือนกระจกส่องหน้าสำหรับแต่งตัวของคนทั่วไป